Domingo 27 Enero 2019: Circular Trasmañó, Redondela:
Salimos
de casa con la intención de hacer un recorrido descargado de otra persona para
poder seguirlo, llegamos a la salida indicada y quise comenzar por dicha
descarga pero me fue imposible ya que no me funcionaba el móvil, problema mío
por no saber descargarlo, es igual nosotros continuamos y lo hicimos.
El
perro (Croll) y el menda después de estacionar el turismo en un sitio que le
llaman (Poza da Lagoa) y desde ahí salimos.
(Poza
da Lagoa) es un (Merendero) que está situado sobre u yacimiento prehistórico de
la edad del (Bronce), donde también tenemos la conocida como (Mámoas da
Teixugueiras), resulta asombrosa la riqueza (Arqueológica) que allí se encuentra
donde aparecen asociadas, (Mámoas, Grabados Rupestres y Hábitats Prehistóricos.
El
futuro nos asegurará estas relaciones mediante intervenciones arqueológicas
O eso
esperamos.
Ya
comenzamos a meternos por una pista de tierra al final del (Parque) y luego nos
dirigimos hacia la derecha no sin antes toparnos con una mesa de piedra con una
tapa de unas dimensiones bastante grandes, preciosa ella, ya comenzamos a otear
el mar allá por el horizonte las (Islas de los Dioses) (illas Cíes), también
oteamos El tan lastimoso pero servicial (Puente de Rande, Bateas etc…),
continuamos el camino siempre en el sentido de las (Agujas del reloj) oxease a
la derecha, continuamos entre bajadas y subidas nos encontramos con personas
haciendo cada cual si estilo de ejercicio, un@s en Bicicleta otr@s andando,
otr@s corriendo, etc, a algun@s les saque unas fotos, charlamos un loco de lo
nuestro (la naturaleza) y cada cual por su lado.
Este
paseo está bastante bien, nos encontramos con poco (Aglomerado u Asfalto), y
bastantes pistas de tierra, también algún que otro sendero, ósea bastante
completito.
Mucho Piñeiro
hasta aburrir, Eucaliptos también a aburrir, pero Galiza es así tiene de todo
bastante, pasamos por tramos del (Camino de Santiago Portugués) ya que las
señales están a la vista de aquella manera pero están.
Preguntando
llegamos a un sitio maravilloso que tiene unas vistas espectaculares de la (Ría
de Vigo) y comarcas, también tiene un asiento que de lo mal que está, prefiero
la silla de mi casa, tanta propaganda pero el pobre está destrozado, aquí
tenemos la costumbre de poner sosas nuevas y después abandonarlas y es una pena
porque estamos tirando piedras contra nuestro tejado, a ver si se da cuenta a
quien convengan estas cosas de mantenimientos y cosas así.
Me di
unas vueltas por las rocas que allí hay y nos metimos por un camino lleno de
piedras hacia abajo hasta toparnos con una pista de tierra, continuamos nuestro
paseo.
Llegamos
a un sitio donde hay una poza de abastecimiento de agua, continuamos por o
(Camiño da fenteira) en dirección a o (Rego Fondón) con la intención de
realizar la senda de este río.
Nos
metimos por un sitio que hay una flecha de dirección que pone (A Traída), que está
bastante transitable por (Paseantes/as, corredores/as, caminantes/as,
Ciclist@s, etc..), en dicho sitio también hay otra flecha de ruta que pone
(Senda da auga), hay un gran portalón de hierro que esta abierto, al parecer
según me conto un vecino de dicho sitio es de una familia que casi todo el
camino que va desde un Portón al otro, dejo paso a las personas hace unos (80
años) dicha familia, menos mal que aún
hay personas sensatas que creen que no les van a llevar la tierra en las ruedas
ni en el calzado, porque me tengo encontrado en mis paseos por muchos sitios
que tienen todo pechado como si les fuésemos a llevar la tierra en las botas,
esas son persona nada bien guiadas a mi entender.
Nos topamos
con una roca que alguien tuvo la fantástica idea de pintarla como un (pez) ya
que se parece mucho, y bueno al llegar a cierto punto comenzamos con la (Senda
do Rego Fondón), la cual comenzamos a subirla, ya al principio se ve una
pequeña fervenza y a medida que vamos subiendo nos vamos encontrando con mas
fervenzas y unas señalizaciones de los (peces, plantas, árboles, etc..) y una
gran cantidad de (Muiños u Molinos) en ruinas pero maravillosos, la pendiente
no es tan grande como me explicaban antes de subirla, solo es un pequeño trozo
que si es bastante pronunciada, pero poco después es entre llano y menos llano,
para mi bien llevadera.
Llagamos
a cierto sitio que ahí sí que quien sea el dueño de un campo que nos topamos
tiene miedo que le llevamos la tierra en los calzados, que para salir tuve que
pasar por un cierre da (Alambre de Espinos) ya prohibidos hace muchos años,
pero el que es avaro sigue poniéndolos, así le metían una multa que no le
queden más ganas de ponerlos...
Eso si
el sendero como todo está sin limpiar me da a mí que cogieron el dinero y ahí
os den ciudadanos y pueblerinos, eche o que hay hasta que pasen as leiteiras…
Nos
vamos encontrando por la senda unas pequeñas placas donde nos explican algunas
plantas, peces, pájaros, etc, que os escribiré lo que pone, por ejemplo lo
primero que me encuentro es la de.
Árbore, Laureiro:
(Laureiro)
en Galego (Laurus nobilis) en Latín, en castellano (Laurel).
(Árbore
sagrada), seus frutos tóxicos forón empregados como alucinóxenos,
O
arrecendo do (Laureiro), débese a unas sustancias que teñen en orixe una
función insecticida para defender as follas de seres comidas por (Eirugas) u
(Orugas).
Esta
característica aprobeitase na agricultura ecoloxica para subsistir os
insecticidas sintéticos e dañinos, a pranta non debe ser empregada como comida,
pero si como condimento para darlle sabores a otros xantares, e afumar
chourizos e carnes, iso non afecta o noso organismo.
Xilbarbeira, rañacus, azoutacristos:
Un
toque de cor no inverno pranta medicinal sobre (Peles o u Pieles) sensibles
pola súa acción (Vasoconstrictora).
Chamada:
Xilbarbeira, rañacus, azoutacristos, nombre científico: Ruscus aculealus.
En
castellano: Arrayán, acebillo.
Especie
autóctona propia de medios forestáis sombríos e cálidos. As flores e froitos
aparecen sobre talos dilatados con forma de follas.
Os Fentos:
Os
fentos, amantes das humidades e das sombras
Nome científico:
Fento Femia. (Athyrium filix-femina.
Castellano:
Helecho hembra, especie autóctona
Fento
Macho: (nome científico: Dryopteris filix-más.
Castellano:
Dentrabrón, especie autóctona.
Edra Atlántica ou Areira:
Ten as
follas con forma de corazón, a súa xuntanza coas árbores foi para os (Gregos)
exemplo de fidelidade.
Nome
científico: Hedera hibérnica.
Castellano:
Hiedra Irlandesa, especie autóctona.
Esta
especie de hedra é a mais robusta das presentes na península Ibérica podendo
dominar mesmo o solo do bosque.
Distribuese
ende Escocia ata o sur de Portugal por toda a fronte Atlántica.
Non
perde as follas en todo o ano o que se fai patente cando no inverno fallan as
follas dos árbores sobre as que medran.
Teñen
una longa vida que pode superar a o soporte.
O Salgueiral:
Medra
baixo os Amieiros e sempre preto da auga.
Nome
en Galego: Salgueiro
Nome
científico: Salix atrocinerea.
Nome Castelán:
Sauce, especie autóctona.
A
corteza do (Salix) e rica nun composto químico, o (ácido Acetilsalicílico), que
ten como propiedades médicas o control da (Febre o Fiebre) e das (Inflamacións
o Inflamaciones), denominase popularmente como (Aspirina), estas propiedades xa
eran coñecidas por Hipócrates no século IV A.C, antes de Cristo.
A TROITA: O DEPREDADOR DAS AUGAS.
Un
peixe que xa case esta extinguido, polo menos neste río.
Nome
científico: Salmo trutta.
Nome Castelán:
Trucha, especie autóctona.
As
Troitas no río son territoriais, aliméntanse de insectos e moluscos do fondo do
río, e tamén dos que son arrastrados pola corrente, ademáis dos que caen a
canle ou Canal) dende as vexetación das beiras. No contexto da ría de Vigo esta
é una das ultimas poboacións da súa especie.
Seguimos
subiendo por el río arriba y nos encontramos con una pareja sacamos unas fotos
y continuamos, la senda y viendo más (molinos) en ruinas y una especie de
troncos de madera que hacían de escaleras, soy de los que piensa que eso de las
escaleras en una senda de río, es tirar con el tiempo y el dinero, para mi es
mucho mejor subir una cuesta natural que subir esa especie de escaleras, además
cuando están mojadas son un peligro que pueden resbalarse en ellas, pero solo
es mi opinión nada más.
Llegamos
a otra carretera la cruzamos y nos encontramos con un cartel de ruta donde nos
explicaba por qué la senda, pero no sin antes toparnos con otra placa donde
ponía lo siguiente.
Aves do Sotobosque:
Carriza:
Nome
científico: Troglodytes Troglodytes.
Merla:
Nome
científico: Turdus Merula
Pisco:
Nome
científico: Erythacus Rubecula.
O solo
do (Sotobosque) e rico en Insectos, Arácnidos, Miñocas e Caracois, algunas aves
téñénse especializado en capturar estas presas e desprázanse entre a mesta
vexetación por medio de pequenos chimpos xa que lles é difícil empregar a as.
Seguimos
la senda y nos encontramos con un tablero de ruta en el que pone lo siguiente.
RÍO
FONDÓN UN ESPAZO NATURAL PARA COÑECER:
Esta
senda do Fondón, que principia no nacente do río é que ten como remate a senda
da auga, despois du percorrido de case 4 km.; está equipada con balizas e
paneis interpretativos que permiten a súa visita auto guiada. A o longo da
senda pódense observar diversos ecosistemas naturais como turbeiras, bosque de
ribeira é Carballeiras, ademáis dalgunas
mostras do noso patrimonio etnográfico en forma de Muiños de auga,
pontellas e canastros.
A
vexetación do (Río Fondón) corresponde cun bosque de ribeira composto
fundamentalmente por Amieiros, (Alnus glutinosa) e no que se pode chegar a
coñecer mais de 18 especies de pequeñas plantas e Fentos.
Salgueiro
común: (Salix atrocinerea)
Amieiro
común: (Alnus glutinosa)
AVES:
A
Bubela:
Nombre
científico: Upupa epops
Nome Castelán:
Abubilla.
Ave
migradora que en inverno se ausenta de (Ermelo) para pasares a estación mais
fría na (África subsahariana). O dito popular relaciónala co verán e dín dela
que “cando canta a Bubela, amaña todo par a sega”. Alimentase principalmente de
insectos de tamaño grande como (Carricantas o u Cigarras), Grilos o u Saltóns e
gosta de camiñar polas veigas onde se alimenta introducindo o seu longo
(Peteiro o u Pico) na terra o u mesmo na (bosta) do gando para procurares
(Miñocas), e (Eirugas u Orugas) e Larvas. Fan o niño en ocos de árbores, balados
o u ruinas de edificios que aparecen cubertos de (Excrementos fedorentos) que
desaniman a moitos dos posibles depredadores dos seus (pitos o u crías). O que
ainda así se achegan o (niño o u nido) son recibidos cun chorro abafante e
aceitoso dirixido a os ollos. Por todo iso tamén recibe a denominación
tradicional de (Galomerdeiro).
Seguimos
subiendo hasta llegar a otro Muiño, allí estuve dando unas vueltas por el río
por si podía seguir por su vera, pero me fue imposible por lo frondoso que
estaba la maleza y continuamos por un sendero que nos llevó a dar a otra pista
ancha de tierra donde había otra placa de.
AVES:
O
PAXARO MÁIS FERMOSO DO BOSQUE.
Nome
galego: Cardeal.
Nome
científico: Pyrrhula Pyrrhula.
Nome Castelán:
Camachuelo.
Esta é
una das poucas aves que sempre vive en parella tanto na época de cría coma no
inverno. Alimentase principalmente de sementes, froitos e gromos das árbores.
No periodo de ceba dos (Pitos o u Crías) captura para eles milleiros de
(Eirugas u Orugas).
Viven
no sotobosque das fragas e bosques de ribeira. De hábitos (apouchados o u escondidos) é de
difícil observación.
Y
seguimos el paseo ya por la pista y nos topamos con un sitio señalizado que
dice (Petroglifos de chan da cruz), como no entiendo de eso di unas vueltas por
las piedras que no otee los dichosos petroglifos esos, igual estaban tapados
con el musgo, será por eso que no los vi.
Continuamos ya de regreso hacia el
turismo, nos encontramos unas marcas de ruedas de bicicletas y las seguimos a
ver a donde nos llevaban, unas pendientes bastante pronunciadillas y al llegar
a otra pista de tierra anchota ya vislumbramos el turismo, llegamos y se acabó
el paseo...
Bo Kamiño a tod@s..
Gif animados:
Video:
Mis páginas de internet:
Videos:
Ve a "Mis sitios de internet"
Click en "Youtube" y te llevara a los videos:
WIKILOC:
Click en "Wikiloc" y te llevara a las rutas:



No hay comentarios:
Publicar un comentario